martes, 9 de agosto de 2011

Lost // Vive



“Ya perdoné errores casi imperdonables.
Trate de sustituir personas insustituibles,
de olvidar personas inolvidables.
Ya hice cosas por impulso.
Ya me decepcioné con algunas personas ,
mas también yo decepcioné a alguien
Ya abracé para proteger .
Ya me reí cuando no podía .
Ya hice amigos eternos.
Ya amé y fui amado pero también fui rechazado.
Ya fui amado y no supe amar.
Ya grité y salté de felicidad.
Ya viví de amor e hice juramentos eternos,
pero también los he roto y muchos.
Ya lloré escuchando música y viendo fotos .
Ya llamé sólo para escuchar una voz .
Ya me enamoré por una sonrisa.

Ya pensé que iba a morir de tanta nostalgia y ...
Tuve miedo de perder a alguien especial
(y termine perdiéndolo) 
pero sobreviví
Y todavía vivo
No paso por la vida.
Y tú tampoco deberías sólo pasar ...
vive!!
Bueno es ir a la lucha con determinación
abrazar la vida y vivir con pasión.
Perder con clase y vencer con osadía,
porque el mundo pertenece a quien se atreve
y la vida es mucho más para ser insignificante.


                                             Charles Chaplin

¿ Realidad ?


 REALIDAD TERRIBLE AZOTE

Realidad, terrible azote
del alma que mundos crea
con ese eterno don Quijote
que sueña su Dulcinea.

Soñar…¡donosa locura!.
Soñar que un ángel se encierra
en la pobre vestidura
que ha de pudrirse en la tierra.

Despertemos… ¿qué es la vida?
-Festín de cuervos hambrientos.
-¿Y el alma?.- Hambrienta rendida
que devora sentimientos
-¿Y el cielo?.- El espacio…nada
-¿Y Dios?.- El vano anhelar
de la humanidad cansada.
                      Blanca de los rios 

                                                                     
ESCRÚPULO

Me parece que vivo
que estoy entre los ruidos
que miro las paredes,
que estas manos son mías,
pero quizás me engañe
y paredes y manos
sólo sean recuerdos
de una vida pasada.
He dicho "me parece"
yo no aseguro nada.
                                                                                         Oliverio Girondo                                                                                           
                   "El pesimista se queja del viento, el optimista espera que cambie,
                                         el realista ajusta las velas." 
                                                             (William George Ward)
                                                                                                                                                                                                                                               
              
               


jueves, 4 de agosto de 2011

Giuseppe Ungaretti ( Oltremare -Ludovico Einaudi )


                           
                           Cada color se explaya y reposa  
                              en los otros colores.
                                  Para estar mas solo si lo miras.

         Tra un fiore colto e l’altro Donato, I’ inesprimibile nulla 
            



                                                
                     
   

Lois Pereiro


 Lois Pereiro nació en Monforte de Lemos en 1958 y murió en A Coruña en 1996. En vida sólo publicó Poemas 1981/1991 y Poesía última de amor e enfermidade (1995). Su obra figura en antologías como De amor e desamor (I y II) y en las revistas Loia y Luzes de Galicia. Defensor impenitente de la contracultura, este poeta, considerado por muchos como un outsider. Dejó una novela inacabada  Náufragos do paradiso, rescatada por Galaxia; un  diario epistolar a su amor siamés, Piedad Cabo, que tomaría la forma de una Conversa ultramarina (Positivas); y  estrofas en revistas y fanzines como Dorna y Loia, que dio título a Poemas para unha Loia, publicado en el primer aniversario de su pasamiento y traducido ahora al inglés (Collected Poems, Small Station Press) y al castellano (Obra completa, Libros del Silencio).

   



Por ti sobrevivir coa forza necesaria para erixirme en sombra do que fun Sen ti ser eu de novo orfo doutro destino resignado a ser eco da túa ausencia vida e morte en desfile intermitente Humildemente ser nada por ti unha figura fuxidía na sombra da mesma materia que os nosos soños co esprito intoxicado de nostalxia .

Acróstico                                                        
 
Somentes
intentaba conseguir           
deixar na terra
algo de mín que me sobrevivise
sabendo que debería ter sabido
impedirme a min mesmo
descubrir que só fun un interludio
atroz entre dous muros de silencio



só puiden evitar vivindo á sombra
inocularlle para sempre a quen amaba
doses letais do amor que envelenaba
a súa alma cunha dor eterna


sustituendo o desexo polo exilio
iniciei a viaxe sen retorno
deixándome levar sen insistencia
ó fondo dunha interna
aniquilación chea de nostalxia                                                        

Breve encontro                                        

Sobrevoabas un día o meu espacio aéreo                            
rozándome coas plumas levemente
e desaparecías cun rumor minguante
como a visión dun soño
fracasado.